سیاه شب را از تنش اگر دراورند

روزی

دوباره با طعم گس لبهایم شعری برایت خواهم خواند با طعم لیمو...

نمی دانم تلخ کدامین یا شیرین کدام؟! تو بهتر می دانی...

 

موهای شعرهای من شانه نکرده رها-مثل بادبادکی که هوا کردیم نیمه!-

غزل می بافیم و قافیه درو می کنیم

داس  فراموشی می زنم بر گندمزاری که موهای تو بود

و کسی به نام من را فردا بر دار  حقیقتی که چشمان تو بود...

پ.ن:تمام حرفهای دنیا هم حجم خالی  بین ما را پر نمی کند .

سکوت سپید

.....سپید.... تمام رنگها را در خود نهان است

چنان که ...سکوت.... حرف ها را

از آنروست که هر دو را دوست میدارم

نامش را هرچه میخواهی بگذار...

از سترگ قله لبهای یک زن مردی به نام لبخند هجرت کرده

و بهمن چشمانی بود که هیچگاه آفتاب را به پنجره اش نخواند 

سقوط زلال مردمانی که پائین می آمدند از هیچ های همیشه ی پوچ

 از اشک از موچهایِ هیچ یک ماهی  در زلالیِ مردابِ سکون     

 و ماهی کوچک من در مردابی آرام گیر افتاده بود    در بی عمقی دریاچه ای لجن! 

در صحن زلال دروغین یک آری همیشه!!

ونه  کاش نه   هیچ نه ای برای نگفتن نبود  برای تعلل واژه !

ویک زن میرود میرود به سمت صعود فراموشی 

 و یک مرد

س

 ق 

 و 

ط 

میکند.

از بهمنهای همیشه سیاه

 که آوار میشود!

 

سکوت سرد

 

فریاد هایم درون حنجره خزه بسته اند

از آن روست که به سکوت  خزیده ام

باید امشب بروم

بايد امشب بروم.

بايد امشب چمداني را
كه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد، بردارم
و به سمتي بروم
كه درختان حماسي پيداست،
رو به آن وسعت بي‌واژه كه همواره مرا مي‌خواند.
يك نفر باز صدا زد: سهراب
كفش‌هايم كو؟

 این تصویر برای آدونیس

29 اسفند

..

مبارزه ای که ملت ایران نمود از نظر تحصیل پول نبود بلکه برای بدست آوردن آزادی و استقلال تام بود....

                                     (خاطرات وتالمات مصدق.........دکتر محمد مصدق)

........................................................................................................................................

نام ویادش گرامی

........

گفت :
مردمان گویند :
خدا و نان .
و بعضی گویند :
نان و خدا .
و من گویم :
خدا ، بی نان.
خدا ، بی آب .
خدا بدون چیزی.
خدا و خدا و خدا ..

 

عالِم بامداد برخيزد طلب زيادتي علم كند
و زاهد طلب زيادتي زهد كند
و بوالحسن در بند آن بود كه سُروري بدل برادري رساند.
اگر به تركستان تا به در شام كسي راخاري درانگشت شود آن ،
از آن من است.
همچنين از ترك تاشام كسي را قدم درسنگ آيد
زيان آن مراست
و اگر اندوهي در دلي است آن دل از آنِ من است.

                                                                                (شیخ ابولحسن خرقانی)

 

ازاینجابرداشتم

 

مد

مرا به خویشتن خویش میکشانی

چنان که ماه دریا را

ساعت ده دقیقه مانده به تو     تو سه ساعت تا من!          من جهار ثانیه تا مرگ!!

افسوس بزرگیست وقتی فاصله با مرگ کمتر از تو میشود...