نقش پرواز

روی دیوار اتاقم

نقش پرواز پرنده حک شده

نقش یک رویای دیرینه

راوی روزان ابر آلود عمرم

روزهای اشک و حسرت

خواب و رویا

روی دیوار اتاقم

قصه ی پرواز ناله میزند

از درون جرز دیوار سپید         پر طنین

ناله ها غصه ها دارد به بر

رازها دارد به سر

راز این تنهایی و دلدادگی

روی دیوار اتاقم

نقش  پرواز پرنده

نقشی از دیرینه غم های من است

طرح  درد آلوده این جان و تن است

که به آوازی بلند سر می دهد

کو مسیحایی   کو رفیقی     کو بهاری

که دوباره در دل این جان خسته بشکفد

باورم کن خسته ام

خسته از بودن میان جمع تنها

خسته از فریاد و فریاد

وتمام روح من

ناله های این غم جانسوز من

روی دیوار اتاقم حک شده

                                    نقش پرواز پرنده

                                                               نقش پرواز پرنده

اشتباهی

با سکوتت قصه ها می خوانی امشب

 غصه ها را به دلم می رانی امشب

این من و درد و پشیمانی وحسرت

تو چه از غم های من می دانی امشب

.......................................................

پ . ن من نه شاعر بودم

نه عاشق

نه عاقل

من اشتباهی بودم

من نازنین هستم

 

فردا

چند روز است که دیوانه ی دیوانه ام!

عینا قاطری که حجم و وزن بار فردایش را می فهمد

                                                           (حسین پناهی)

....................................................

و میدانم

.

.

فردا سه شنبه است

 

بدون عنوان

من حسین ام!

پناهی ام!

خودمو می بینم

خودمو  می شنفم

خودمو فکر میکنم....

تا هستم جهان ارثیه ی بابامه!

 

سلاماش!

همه ی عشقاش!

همه ی درداش

تنهایی یاش.......

وقتی هم نبودم مال شما!

 

اگه دوس داری با من ببین

یا بذار باهات ببینم!

با من بگو

یا بذار با تو بگم!

 

سلا مامون

عشقامون

دردامون

تنهاییامون..

ها.....!

                (حسین پناهی)

...........................................................................

بیاکه وضع جهان را چنان که من بینم          گر امتحان بکنی می خوری وغم نخوری

یا حق

طبیعت برای آموختن است

آن زمان که در گیسوی باد وزمزمه ی آب وسبزی سیال برگ جاری می شوم احساس میکنم از طبیعت باید آموخت  آنچه را سخاوتمندانه و بی ریا با زبان بی زبانی به صریح ترین لهجه ی مصور بیان میکند.

آری

میشود آموخت از آسمان ودریا آبی بودن  واز سرو آزادگی واز بید افتادگی واز گل نکورویی را.میشود از کلاغ آموخت که بزرگترین شیطان قبول خلق است وچه آزاد است هر که در این بند نیست.می توان از کویر عزلت آموخت واز کوه سکوت و از باران بخشندگی .از خاک خاکساری واز آب زلالی وپاک دلی از باد رهایی واز آتش عاشقی واز خاکستر سفیدی(چه آنکس که در عشق نیک بسوزد چون خاکستر به سفیدی خواهد نشست)

گاهی خلق می گویند نمی دانیم چرا با طبیعت آرام می شویم.

آری

الا بذکر الله تطمئن القلوب وکدام ذاکر است که چون طبیعت در خلوت خود به زبان سکوت اینچنین او رافریاد کشد.                       هر کجا بوی خدا می آید         خلق بین بی سر وپا می آید           

به امید آنکه  از طبیعت بیاموزیم آنچه برای آموختن است

......................................................................................................

عارفه ونجمه ی بارانی من میدانم که مرا خواهند بخشید

یاحق

 

می خواند از دور.......

  .....                                                                      

می خواند از دور

شخصی مرا

کسی که صدایش پیچیده گنگ

...در گوش شب...

کسی که آشناست

....با خواب های من......

ودست خاطره اش دیر وقتی است که در گیسو ی شعر های من

فرو رفته است

کسی که محو میشود

از بوم ذهن

با رنگ یک رقیب

ودوباره زاده می شود

از نطفه ی نگاه

می خواند از دور

شخصی مرا

شخصی همجنس برگ

همزاد رعد

که می شکند اینچنین تن تنهایی مرا

می خواند از دور

با آوازی حزین

باقلبی مترسکی

با قامتی قریب

جاری می شود دلم در نبض این صدا

می روم به دشت

با پیراهنی به رنگ آسمان

با دست های گرم

با مهری که همیشگی است در آن

با تپش گام های من

کلاغ ها می پرند

از روی شانه های خسته ی مترسکم

دستانم را به روی دستانش می نهم

اوریشه می دهد

چشم هایش آتش می زند

آب میشوم

واو

آ     ب     ی   می شود

دیگر رسیده به آسمان تن آبی چنار

شاخه هایش می بوسند لب های آسمان

ویادشان نمی آید بی گمان مرا

شخصی از دور 

می خواند مرا

.........................................................

خیره آن چشم که آبش نبرد آتش عشق            تیره آن دل که در او شمع محبت نبود

یا حق

 

پریشان

یاد من باشد تنها هستم

ماه بالای سر تنهاییست

..............................................

سارا دیگه نمی نویسه

روز وصل دوستداران یاد باد

یاد باد آن روزگاران یاد باد

گر چه یاران فارغند از یاد من

از من ایشان را هزاران یاد باد

دریغ   سارا جان فالم راست راست بود

...........................................................................

میهمانان عزیز رفتند افسوس که عمر لحظه های باهم بودن چه کوتاه است

 ساقیا بده جامی زان شراب روحانی                      تا دمی بیاسایم زین  حجاب جسمانی

یاحق