جوانگ دزو

در شمال چی یونگ تا پرنده ای می زید پ  انگ نام که اورا پیکری است همسنگ کوه تای وبالهایی چونان ابر های بزرگ وشناور بر گرده ی باد هایی بر فراز نود هزار لی آسمان شناور است. فراتر از ابر های عظیم آنجا که تنها آسمان آبی بر فراز اوست آنگاه که رهسپار به سوی جنوب است.

سینه سرخ کوچک از شنیدن این نکته خندید وگفت این پرنده ی بزرگ را اندیشه در سر چیست؟من تنها گامی چند بر سر نیزارها می پرم ودو باره می نشینم واین نهایت خواهش کسی است که در آرزوی پرواز است واین معنای راستین پرواز است.این پرنده ی بزرگ را مگر مقصد کجاست؟

چنین است فا صله ی بزرگ وکوچک تفاوت دکه داری کوچک و آن که کد خدای دهکده ایست و شاهزاده ای که بر سرزمین پهناور فرمان می راند.گستره ی اندیشه ی مرد کوچک چون سینه سرخ کوچک است.ویانگ دزو اهل سانگ بدانان خواهد خندید از آن روی که اگر تمام جهان به ستایش او بر خیزند او را ذره ای غرور بر نخواهد گرفت وز دیگر سو اگر جهانی به سرزنش وی روی آرد دست از اندیشه ی خویش باز نخواهد گرفت.

                                                                     ( مجموعه آثار......جوانگ دزو)

............................................................................................................................................

پ.ن ۱در باب  جوانگ دزو چند خطی از مقدمه ی کتاب نقل میکنم هر چند میدانم برای معرفی  این فیلسوف عارف بزرگ کافی نیست  .جوانگ دزو بزرگترین فیلسوف طریقه ی دا ئویی است که ظاهرا بین سالهای ۳۶۹تا۲۸۶ق.م می زیسته وتفکرات و اندیشه ی دائویی را به گونه ای فلسفی تفسیر وتعبیر کرد مجموعه آثار او(فصل های درون. فصل های برون .جنگ فصل ها) یکی از معروفترین وزیبا ترین آثار کلاسیک ادبی و حکمی جهان است .

پ.ن ۲تا پایان امتحانات درش را تخته کردیم(البته ما زیاد درس خون نیستیم وعلت تعطیلی هم همین درس نخونی است)

پ.ن۳هماکنون نیازمند دعای سبز شما هستیم(به دلیل همون پ.ن۲)

یا حق

آن کیست کاندر رفتنش صبر از دل ما می رود

ترک از خراسان آمدست از پارس یغما می برد

                                                              (سعدی)

..........................................................................................

پ.ن  زیر باران حرف زدن با شمس صفایی دارد ....

یا حق

خانه ای رو به دریا

                                                                                 (به معلم عشق ش.م)

خانه ای رو به دریا خواهم ساخت 

ودر آن تمام کودکان گرسنه ی شهر را جای خواهم داد 

وتمام خواهران فراری 

وپناهندگان  زیر پل ها را

وباهم روی ساحل می دویم

خانه ای  با تابلو هایی از پروانه هایی در پرواز

وتمام مردم خاک سفید را

مهمان میکنم به سفره ی سفید خود

شبیه رویای کودکی ام

و الفبا را به کودکان با .ع .آغاز میکنم

که عشق و علی باشد

وبا .ف. پایان

که فقر و فلاکت

تمام شعر های کالم را به دست باد می سپارم

ومیوه های رسیده ی احساسم را

به خانه های کوچک جنوب شهر

با تب کودکان تب دار

می سوزم

اگرچه با لغات

وروی خود لحافی از درد میکشم

با تو شریک

 دوست همبازی بیمارم

خانه ای رو به دریا خواهم ساخت

مرا میهمان باش  

بت تراش

...

پیکر تراش پیرم و با تیشه ی خیال
 یک شب ترا ز مرمر شعر آفریده ام
تا در نگین چشم تو نقش هوس نهم
 ناز هزار چشم سیه را خریده ام
 بر قامتت که وسوسه ی شستشو در اوست
 پاشیده ام شراب کف آلود ماه را
 تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم
دزدیده ام ز چشم حسودان ، نگاه را
تا پیچ و تاب قد ترا دلنشین کنم
 دست از سر نیاز بهر سو گشوده ام
از هر زنی ، تراش تنی وام کرده ام
 از هر قدی ‚ کرشمه ی رقصی ربوده ام
اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد
در پیش پای خویش به خکم فکنده ای
 مست از می غروری و دور از غم منی
گویی دل از کسی که ترا ساخت ، کنده ای
هشدار !‌ زانکه در پس این پرده ی نیاز
 آن بت تراش بلهوس چشم بسته ام
یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند
 ببینند سایه ها که ترا هم شکسته ام

                                                                  (شعر انگور .....نادر نادر پور)

 

 

روشنتر از فانوس

چقدر دور است دستان تو

و آغوش متبلور  ستاره گونه ات

چقدر زیباست چشمان در سحر غلتیده ات

ومن گدازانم  بسان شراره های سوزان تر از فراق

تو که نیستی   جهان منجمد است در عمق سکوت

گرچه کلام تو نیز سکوت است

اما فاصله ی خاک وستاره یکسان نیست هر گز

محبت تو در دلم موج می زند

  ویادت چون کودکی زیبا در کوچه های ذهنم می دود

کاش با من بودی

کاش برای من بو دی

من برای رسیدنم فانوس می خواهم

اما دریغ

تو میدانی که من کورم

.............................................................

 پ .ن بی تو توی این خراب شده چیکار میکنم

پ .ن رفتند ومن ماندم وماندن در فاصله سرنوشت مختوم من  است

من. بی تو............................

خواب

روزگاری من جوانگ دزو به خواب دیدم که پروانه ام

بال افشان و بی قرار.شادمان به گشت بال می زدم.

پریدم از خواب

خود جوانگ دزو بودم. پروانه پرید یا من خواب دیدم

جوانگ دزوپرید یا پروانه خواب دید؟

جوانگ دزو پروانه نیست پروانه جوانگ دزو نیست

گشتار این است.

                                                   (فصلهای درون . جوانگ دزو)

.............................................................................

پ.ن چه کسی میداند مرز رویا و واقعیت کجاست 

پ.ن بیدار شدم؟؟؟؟؟