تبليغاتX
شبگیر
 

کسی که برای تکه ظرفی سفالین تلاش می کند و تمامی مهارت خویش به کار می بندد اگر پاداش سگکی برنجین با  شد بزدلانه  آن را به دور می افکند.اگر کالایی باشد از طلا آن را به دور می اندازد گویی نابیناست . مهارت معمار در همه ی موارد یکی است. اما (دردو مورد اخیر)متاثر از نگرانی است وبه پاداشی محسوس چون مهم ترین چیز می نگرد.آنانی که بر انچه به دیده می آید اهمیت می دهند نادانی درون خود را نشان می دهند. 

                                                                           (جوانگ دزو....فصل های برون)

.......................................................................................................................................

پ.ن  بیاین صادق باشیم خیلی وقتا اینطوری هستیم

پ.ن۲باید زمان بگذره تا بفهمیم........ به خاطر این باید صبور بود

کامپیوترم درست شد

+ نوشته شده توسط نازنین در یکشنبه بیست و ششم آبان 1387 و ساعت 22:17 |
از پس دیوارهای بلند این شهر

ازسطح سیمانی سکوت

تورا به شوق غریب یک غزل سپید مهمان می کنم

                                                          ای بزرگ آدونیس کوچک من

تورا به سرود فلوت ناشیانه ی یک شاعر

یا به بوم نقاشی خود

مهمان میکنم

دستهایت را به من بسپار

آنگونه که چشمهایم را به تو سپردم

وبا من بیا تا ...

ما همقدمیم بی شک در کوچه کوچه های رفاقتی نادر

در این خشک سال انسانیت

بیا و

کویر تنهای مرا با ماه وغزل

با اشک ولبخند

با درد زرد

با بوی شقایق در آمیز

و

دستهایت را به من بسپار

آنگونه که چشم هایم را به تو...

                                            ای بزرگ آدونیس کوچک من 

............................................................................................................................................

پ.ن اینو خیلی وقت پیش گفتم  میدونم برای جبران محبتاش این خیلی کمه......

پ.ن۲ ای گل تو  دوش داغ صبوحی کشیده ای                 ما آن شقایقیم که با داغ زاده ایم

 

 

+ نوشته شده توسط نازنین در جمعه دهم آبان 1387 و ساعت 16:48 |
نقش هایم مثل حرف هایم

سیاه وسفید

وآدم ها

خالی خاکستری

راه میروم

میان خیابان

وخیابان و خطوط

سیاه و سفید

سفید کثیف

خسته می شوم از ممتد پیاده رو

می نشینم کنار جاری جدول

سیاه و..

نگاه میکنم

به ازدحام پوچ

ابلق روزگار

واکاردئون می زند

پیر ژنده پوش

گریه میکنم

با شهر خالی

با سلطنت سکوت

دستانم تن هاست

وخیره میشوم

به نقش هایم زیر باران

خاکستری

روی بوم من یعنی هم آغوشی

سیاه و سفید

                                                     ۸۷/۸/۶

.................................................................................................

پ.ن .بعد از مدتها دیروز اینو گفتم ....

+ نوشته شده توسط نازنین در سه شنبه هفتم آبان 1387 و ساعت 7:53 |
....

.........

...............................

تو با تابستان رفته اي و

من

روي نيمكت پاييز تنها نشسته ام

 

                                                         (عليشاه مولوي)

 

+ نوشته شده توسط نازنین در یکشنبه پنجم آبان 1387 و ساعت 9:16 |